Boica van Lebarteau

28-07-2000 * 14-04-2010

Zo samen in het gras, wetende wat er komen ging flitste je leven door mijn gedachten.

Hoe je als klein pittig bolletje, trots bij ons binnen kwam wandelen.
Hoe je ons tot wanhoop dreef en ons uit probeerde.
Hoe jij boven de rest van de wereld stond.
Hoe jij je ontfermde over alles wat kleiner was dan jij.

Ik zie je nog lopen buiten zonder angst, alles ontdekken wat er te ontdekken viel.
Ging ik links, ging jij rechts, om daarna kwispelend naar huis te komen.
En uren te spelen met een autoband, bijtrol of een flostouw.
Nooit gaf je op, nooit was het genoeg.
Dit was waar ik verliefd op werd toen ik je voor het eerst zag, maar ook wat mij soms tot wanhoop dreef als het niet zo uit kwam.

Wat had jij een karakter. Dat karakter heb je tot het laatst vast weten te houden.
Ziek was je al langer, buiten wat gewichtsverlies hebben wij er nooit iets van gemerkt.
Was je maar 1 keer uit je rol gevallen dan hadden we je misschien kunnen redden meid.

Ik zal niemand uit kunnen leggen wat jij voor mij betekende.
Jij was mijn meisje, mijn trots en mijn eerste kindje.
Zonder het te beseffen heb je mij door een moeilijke periode in mijn leven geholpen.
In die tijd was jij mijn alles, mijn drijfveer om uit bed te komen en mijn uitstapje naar buiten.
Ik ben je dankbaar voor alles wat je mij gegeven hebt.

Je troon staat er verlaten bij, het huis is leeg en mijn hart is gebroken.
Altijd zal ik je met mij meenemen in gedachten.

Dag lieffie, we missen je…

Vanessa en Wilco, Peggy en Ed

Zana’s Babies D’Oxana (Puma)

18-03-2003 * 20-01-2010

Zwijgzaam lopen we over de groene dijk
En kijken droevig om ons heen
Hoe vaak zijn we hier niet gekomen
Maar voor het eerst, nu alleen.

We zijn dankbaar voor de tijd
Dat je bij ons hebt mogen zijn
Het onvermijdelijke afscheid
Verscheurt ons hart en doet zo’n pijn.

Na zeven en een half jaar kwamen de zorgen
Je kon niet meer lopen, gaan of staan
Zodat we besloten op een morgen
Dat dit zo niet verder kon gaan.

We zullen altijd aan je denken
Je blijheid, kracht en geduld
De warmte die je deed schenken
En waarmee je onze harten hebt gevuld

We zullen je nooit vergeten, Peggy, Ed, Aad en Mirjam

Wakita van Brixenburg

18-09-2007 * 17-12-2007

Als twee grote ogen je vragen: help me, want ik voel me niet zo fijn
Mag je dan, terwijl je zelf voelt dit is het einde, egoistisch zijn?
Als je van de arts hoort, dit komt nooit meer goed en zij krijgt steeds meer pijn
Mag je dan, omdat je haar niet wilt missen, egoistisch zijn?
Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan voorgoed
En je zonder haar naar huis toe moet
Dan probeer je jezelf te overtuigen, dit is het beste, ik mocht niet egoistisch zijn
Die paar weken samen was een feest en al die fijne dagen is zij zelf niet 1 keer egoistisch geweest.
Rust zacht Lieve Wakita dat heb je verdiend.

Dikke kus van je baasjes,
Mirjam, Peggy, Aad en Ed
Lebber van je mams Ysmay en oma Ajutha

baghera van lebarteau

28-07-2000 * 21-09-2002

Baghera's vlammetje is uitgegaan, en met haar is een stukje van mij doodgegaan. Veel mensen zeggen: "het was maar een hond, waarom zo'n verdriet?'' Maar degene die dat zeggen begrijpen het niet. Jarenlang is zo'n beest bij je in huis, en geloof me, dan wordt je huis pas echt een thuis. Stelt geen vragen: altijd onvoorwaardelijk vrolijk en blij, staat in goede en slechte tijden altijd aan je zij. Het ging zo vlug, ik begrijp het niet, het afscheid, ineens zo'n verdriet. Lieve Baghera, ik zal jou nooit, nooit vergeten, wat jij voor mij betekende moet iedereen weten.

Dag lieve Baghera , Dag van mama Fay Liefs, je baasje.
Baghera was de inspiratie voor mijn kennel! Alles heeft een reden, alles heeft een lot... alleen het verdriet wordt daar niet minder om! Peggy :(

budah van lebarteau

28-07-2000 * 05-02-2007

Het voelt zo leeg in mijn hoofd, in mijn hart en in mijn huis
Geen grote gestalte, mijn huis is geen thuis
Ik voel me zo vreemd, zo verward en alleen
Ik wil jou weer terug, hier bij mij, om ons heen
Met glanzende ogen en kwispelende staart
Liefkozende poten, statig en bedaard

Je geest was nog goed, je lichaam niet meer
Je liet het niet merken maar het deed je zeer
In leven gebleven zolang als je kon, met vallen en opstaan,
Het is niet eerlijk en ik weet niet waarom.

Lieve Beer
Bedankt voor je liefde, je trouw en je vriendschap
We zullen je nooit vergeten

Knuffels van je baas, je vrouwtje en de kindjes.
(Familie Brandwijk -Leiden)

Fay van 't Kleine Hul

05-04-1995 * 21-06-2007

Wij hebben al onze moed bijeen moeten rapen
om jou in te laten slapen.
Je was echt op, je kon niet meer
en toch probeerde je het telkens weer
om nog een rondje rond de flat te gaan.
....
Hopend, je ooit nog eens te zien,
Hopend, in het hiernamaals misschien.
Hopend, dat mijn geheugen het niet af zal laten weten.
Hopend, dat ik je dus nooit zal vergeten,

Wetend, dat ik er goed aan heb gedaan,
Wetend, dat je rustig bent heengegaan.
Wetend, dat ik je een goed leven heb gegeven
Wetend, dat ik met de herinnering moet leven.

Verdrietig, om je eerste hond.
Verdrietig, om je tweede hond,
Verdrietig, om alle andere honden,
Verdrietig, om de niet helende wonden.

Gelukkig, dat ik je heb mogen verzorgen.
Gelukkig, dat ik mijn verdriet niet heb verborgen,
Gelukkig, door de vele mooie momenten,
Gelukkig, dat ik jouw oprechtheid mocht ontvangen.

Mijn beste vriendin, stammoeder van de kennel, dat was jij!
Ik hou van je, en zal je nooit vergeten,
Liefs van Peggy, Diana, Edwin en René
Ashley en Jamie-Lee en al je nakomelingen